প্ৰশ্ন:--মানত কৰিলে মহান আল্লাহে আশা পূৰণ কৰি দিয়েনে?
উত্তৰ:- আচলতে আল্লাহৰ সৈতে চর্তভিত্তিক চুক্তিৰ মানত কৰা মাকৰূহ অথবা হাৰাম। যেনে- ‘ইয়া আল্লাহ! যদি মোৰ ল’ৰাই পৰীক্ষাত পাচ কৰে, তেনেহ’লে তোমাৰ ৰাষ্টাত হাজাৰ টকা খৰচ কৰিম। মোৰ বেমাৰ আৰোগ্য হ’লে ইমান টকা দান কৰিম’ ইত্যাদি। ইয়াত কোনো লাভ নহয়, সেইটো আল্লাহৰ ইচ্ছা আৰু তকদীৰত হয়। মানত নকৰিলেও সেইটোৱেই হয়। মহানবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে কৈছে, “মানত কৰি কোনো মঙ্গল আনিব নোৱাৰে। তাৰ মাধ্যমত কেৱল কৃপনৰ মাল বাহিৰ কৰি নিয়া হয়।”
(বুখাৰী: ৬৬০৮-৬৬০৯, মুছলিম: ১৬৩৯-১৬৪০)
কিন্তু ইবাদতৰ মানত কৰিলে তাক পূৰা কৰা জৰুৰী। ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে কৈছে, “যি ব্যক্তিয়ে আল্লাহৰ অনুগত্য কৰাৰ মানত কৰে, সি যেন (তাক পূৰা কৰে) তেওঁৰ অনুগত্য কৰে আৰু যি ব্যক্তিয়ে আল্লাহৰ অবাধ্যতা কৰাৰ মানত কৰে, সি যেন (তাক পূৰণ নকৰে আৰু) তেওঁৰ অবাধ্যতা নকৰে।”
(বুখাৰী, ছহিহুল জামে: ৬৪৪১)
ইবনে আব্বাছ ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৱে কৈছে, ‘এগৰাকী মহিলাই সমুদ্র চফৰত বাহিৰ হোৱাত তাই মানত কৰিলে যে, যদি আল্লাহ তা‘আলাই তাইক সমুদ্রৰ পৰা পৰিত্রাণ দান কৰে, তেনেহ’লে তাই একমাহ ৰোজা ৰাখিব। ইয়াৰ পিছত তাই সমুদ্রৰ পৰা পৰিত্রাণ পাই উভতি আহিল। কিন্তু ৰোজা নৰখাকৈয়েই মৃত্যু হ’ল। তাইৰ এজনী কন্যাই নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহি সেই ঘটনা উল্লেখ কৰাত তেওঁ ক’লে, “ধৰি লোৱা, তাইৰ যদি কোনো ঋণ বাকী থাকিলহেঁতেন, তেনেহ’লে তুমি তাক পৰিশোধ কৰিবা নে নাই?” তাই ক’লে, ‘হয়’। তেওঁ ক’লে, “তেনেহ’লে আল্লাহৰ ঋণ অধিকৰূপে পৰিশোধযোগ্য। গতিকে তুমি তোমাৰ ‘মা’ৰ তৰফৰ পৰা ৰোজা কাযা কৰি দিয়া।”
(আবু দাউদ: ৩৩০৮, আহমাদ: ২/২১৬)
উত্তৰ:- আচলতে আল্লাহৰ সৈতে চর্তভিত্তিক চুক্তিৰ মানত কৰা মাকৰূহ অথবা হাৰাম। যেনে- ‘ইয়া আল্লাহ! যদি মোৰ ল’ৰাই পৰীক্ষাত পাচ কৰে, তেনেহ’লে তোমাৰ ৰাষ্টাত হাজাৰ টকা খৰচ কৰিম। মোৰ বেমাৰ আৰোগ্য হ’লে ইমান টকা দান কৰিম’ ইত্যাদি। ইয়াত কোনো লাভ নহয়, সেইটো আল্লাহৰ ইচ্ছা আৰু তকদীৰত হয়। মানত নকৰিলেও সেইটোৱেই হয়। মহানবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে কৈছে, “মানত কৰি কোনো মঙ্গল আনিব নোৱাৰে। তাৰ মাধ্যমত কেৱল কৃপনৰ মাল বাহিৰ কৰি নিয়া হয়।”
(বুখাৰী: ৬৬০৮-৬৬০৯, মুছলিম: ১৬৩৯-১৬৪০)
কিন্তু ইবাদতৰ মানত কৰিলে তাক পূৰা কৰা জৰুৰী। ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে কৈছে, “যি ব্যক্তিয়ে আল্লাহৰ অনুগত্য কৰাৰ মানত কৰে, সি যেন (তাক পূৰা কৰে) তেওঁৰ অনুগত্য কৰে আৰু যি ব্যক্তিয়ে আল্লাহৰ অবাধ্যতা কৰাৰ মানত কৰে, সি যেন (তাক পূৰণ নকৰে আৰু) তেওঁৰ অবাধ্যতা নকৰে।”
(বুখাৰী, ছহিহুল জামে: ৬৪৪১)
ইবনে আব্বাছ ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৱে কৈছে, ‘এগৰাকী মহিলাই সমুদ্র চফৰত বাহিৰ হোৱাত তাই মানত কৰিলে যে, যদি আল্লাহ তা‘আলাই তাইক সমুদ্রৰ পৰা পৰিত্রাণ দান কৰে, তেনেহ’লে তাই একমাহ ৰোজা ৰাখিব। ইয়াৰ পিছত তাই সমুদ্রৰ পৰা পৰিত্রাণ পাই উভতি আহিল। কিন্তু ৰোজা নৰখাকৈয়েই মৃত্যু হ’ল। তাইৰ এজনী কন্যাই নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহি সেই ঘটনা উল্লেখ কৰাত তেওঁ ক’লে, “ধৰি লোৱা, তাইৰ যদি কোনো ঋণ বাকী থাকিলহেঁতেন, তেনেহ’লে তুমি তাক পৰিশোধ কৰিবা নে নাই?” তাই ক’লে, ‘হয়’। তেওঁ ক’লে, “তেনেহ’লে আল্লাহৰ ঋণ অধিকৰূপে পৰিশোধযোগ্য। গতিকে তুমি তোমাৰ ‘মা’ৰ তৰফৰ পৰা ৰোজা কাযা কৰি দিয়া।”
(আবু দাউদ: ৩৩০৮, আহমাদ: ২/২১৬)
No comments:
Post a Comment